KERN Blog 'Mijn favoriete rotgevoel'

Mijn favoriete rotgevoel

Trainers zijn net mensen.

Over de zeephelling naar mijn favoriete rotgevoel.

Een vriend van mij liet ooit doorschemeren teleurgesteld te zijn in een gezamenlijke vriendin, ze is groepstrainer gericht op persoonlijke ontwikkeling. Toen ik naar zijn relaas luisterde bleek dat zij niet gepraktiseerd had wat zij preekte. Zij had zich privé gedragen als een mens in plaats van de wijze die ze had moeten zijn.

Daarom vertelde ik hem over mijn ‘favoriete rotgevoel’. Onlangs zat ik er midden in en het duurde maar liefst 2 weken voordat ik dat door had, 9 jaar studie en 18 jaar trainerschap ten spijt.

Het was laat. Ik was naar een bijeenkomst gegaan omdat ik solidair wilde zijn, op een avond waarop het logistiek en energetisch totaal niet uit kwam. Ik had gerekend op dynamische interactie, maar het bleek een landerig geheel te zijn. Dus besloot ik in de pauze alsnog naar huis te gaan. Bepakt en bezakt liep ik naar de uitgang. Met de deur reeds in zicht werd ik opeens een zijkamertje in gewenkt. Een van de sprekers wilde ‘even iets kwijt’. Ik wees naar de deur en vertelde hem dat dat niet ging. Ik was op weg naar huis. Gespannen keek hij mij aan. “Heel eventjes maar, 2 minuten meer niet.” En toen gleed ik uit! “Kan dat morgen niet?”, vroeg ik.

[Even voor de helderheid, in het moment zelf was ik mij niet bewust dat ik op de o zo bekende zeephelling ging staan, de zeephelling die onherroepelijk uitkomt in: … jawel! Mijn favoriete rot gevoel!]

“Nee”, zei hij “dat gaat niet.” En daar stond ik, wrevelig, onrustig en met een beklemmend gevoel, een kortstondige mededeling aan te horen die met gemak tot morgen had kunnen wachten.

Twee weken lang liep ik rond met dat wrevelige, klemmende en irriterende rotgevoel, mijzelf afvragend waarom het, volkomen onlogisch, zo veel lading had. Inmiddels kan ik in zo’n sensatie goed aanwezig blijven en opeens lag het antwoord er: hij was over mijn grens gegaan en ik had het laten gebeuren. Op dat moment schoot ik in de lach. Werkelijk waar, een simpel ‘Morgen ben jij de eerste’ had volstaan, vriendelijke glimlach erbij en klaar. Geen centje pijn. Maar waarom was dat niet wat ik deed?

Omdat ik mijn ‘markers’ niet herkende. De wreveligheid, het beklemmende gevoel er niet aan te kunnen ontkomen, klem gezet te worden door de behoefte van de ander. Het is wat ik als kind heb leren kennen, in een huishouden dat altijd onder spanning stond. Onmachtig er iets aan te veranderen, werd uithouden, volhouden en verduren mijn patroon. De volslagen normaliteit ervan maakte dat ik niet voelde dat ik er midden in was geland, én dát maakt het mijn favoriete rotgevoel. Ik wil er niet in zitten en toch gebeurt het mij zo nu en dan.

Dus zit er maar een ding op: ontwikkelen van bewust worden naar bewust zijn, er in landen en er weer uitklimmen, net zo lang totdat ik het herken als een absurde situatie. Mijn marker gevoelens, onrust, wreveligheid, klem zitten, kunnen daar prachtig bij helpen. En dan als kers op de taart feedback! “Ik heb zojuist nee gezegd, ik merk dat je aandringt, dat geeft mij het gevoel dat je mijn grens niet respecteert. Ik zou het fijn vinden als je er mee stopt.”

Wat klinkt het simpel hé?! Volgende keer beter.

Deel dit bericht

Share on facebook
Share on whatsapp
Share on linkedin
Share on print
Share on email

Geef een reactie