KERN Blog 'Kunst van het nemen'

De kunst van het nemen

.....en waarom we daar niet zo goed in zijn.

Nemen, een alledaags werkwoord maar in de praktijk blijkt het lastige materie.
In workshops die ik zelf gevolgd heb en workshops die ik gegeven heb viel mij elke keer weer op hoe negatief de connotatie rond nemen is. Vrouwen vinden het moeilijk maar vooral mannen vinden het een risicovolle bezigheid. Het wordt geassocieerd met graaien, egoïsme, grensoverschrijding. Deze associaties zijn zo sterk dat ze nauwelijks vatbaar zijn voor rede, n.l.: nemen is niet meer dan nemen, nemen vind plaats met behulp van vragen om iets, toestemming krijgen voor iets, gevolgd door… iets.
Graaien, egoisme en grensoverschrijding bevinden zich buiten het gebied van toestemming en hebben dien ten gevolgen niets te maken met nemen.

De enige manier om deze negatieve beeldvorming rond nemen te doorbreken is om het daadwerkelijk te gaan doen. En dat vraagt moed kan ik je vertellen. Nemen is onthullend, confronterend, kwetsbaar en ontzettend dapper.
In de eerste plaats is het ruimte nemen voor jezelf, aan jezelf bekennen wat je behoeften en verlangens zijn, het verschil maken tussen willen en wijsheid/ lust en levensbehoefte, er verantwoordelijkheid voor nemen en vervolgens het uitspreken en vragen. Daarna volgt afwijzing of ontvangen en dan het bedanken voor dat wat je gekregen hebt.
U ziet, het is van het begin tot het eind een oefening in kleur bekennen en kwetsbaarheid en verdient alleen daarom al ons respect.

Kinderen bevinden zich in een ongelijkwaardige positie waar het aankomt op macht, dat biedt kinderen de mogelijkheid om te leren nemen : “Wil je met mij spelen? Dan ben ik de vader en jij de moeder.” “Wil je een boterham voor mij maken?” “Wil je dat spel voor mij pakken? Ik kan er niet bij” “Wil je voorlezen van woeste Willem?”
Met een beetje mazzel hebben ze ouders die beschikbaar zijn om hun kinderen die dingen toe te staan. Maar beschikbaarheid is geen vanzelfsprekendheid en toe staan trouwens ook niet.
Helaas moeten kinderen ook ontzettend veel. Ze moeten een hand geven. Ze moeten tante Jannie, met die prikharen, een zoen geven. Ze moeten ook nog heel veel leuk vinden, kietelen b.v., of het feit dat oom Kees op bezoek komt, of school. Het lijkt onschuldig maar waar moeten en geven en moeten en “leuk vinden” in één zin staan, ontstaat een frictie die kinderen er toe beweegt om hun authenticiteit en lichamelijke integriteit te verlaten ten einde de goedkeuring van hun omgeving te behouden of verkrijgen.

In het kort: Als we de kunst van het nemen ooit al eens geleerd hebben, hebben we hem meestal ook weer af geleerd. En daar sta je dan als volwassene, terwijl de #metoo’s je om de oren vliegen.
En dan zit er maar een ding op: opnieuw beginnen! In de eerste plaats met een her definiëring van de activiteit nemen. Nemen is niet egoïstisch, het is kwetsbaar en dapper! En vervolgens oefenen, want nemen is een kunst en een kunst kun je leren.

Deel dit bericht

Share on facebook
Share on whatsapp
Share on linkedin
Share on print
Share on email

Geef een reactie